اهداف: هنرمندان صنایع دستی استان اصفهان به‌دلیل ماهیت شغل خود، که همراه با حرکات تکراری و پوسچرهای نامناسب است، در معرض ابتلا به اختلالات اسکلتی‌عضلانی اندام‌های فوقانی قرار دارند. این مطالعه با هدف بررسی تأثیرگذاری ابزار دستی در ناراحتی اسکلتی‌عضلانی اندام فوقانی این هنرمندان انجام شد.
روش کار: در این مطالعه مقطعی، ۱۹۱ هنرمند (۷۰ زن و ۱۲۱ مرد) شاغل در رشته‌های میناکاری، فیروزه‌کوبی، نگارگری و قلم‌زنی به روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌های دموگرافیک، ناتوانی اندام فوقانی (Quick-Disability of Am, Shoulder and Hand: Quick-DASH) و راحتی ابزار (Comfort QH) جمع‌آوری شد. تحلیل‌های آماری با استفاده از نرم‌افزار Stata نسخه 17 صورت گرفت و سطح معناداری در تمامی آزمون‌های مورد بررسی کمتر از 0.05 در نظر گرفته شد.
یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار نمره Quick-DASH به‌ترتیب 28.89 و 4.91 برآورد شد. بالاترین نمره Quick-DASH مربوط به نگارگران با میانگین 30.89 و انحراف معیار 2.91 بود. سابقه کاری عاملی تأثیرگذار در نمره Quick-DASH (سطح معناداری= 0.003) بود. میانگین نمره پرسش‌نامه CQH هنرمندان 1.09 با انحراف معیار 0.26 بود. فیروزه‌کوبان و نگارگران با میانگین 1.04 و انحراف معیار 0.23 بیشترین ناراحتی از ابزار را کردند. هم‌بستگی معنادار بین ناتوانی اندام فوقانی و راحتی ابزار مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری: هنرمندان صنایع‌دستی اصفهان با وظایف تکراری و ظریف، در معرض ریسک قابل توجه اختلالات اسکلتی‌عضلانی هستند. باوجود نبود هم‌بستگی معنادار بین ناتوانی اسکلتی‌عضلانی و راحت‌نبودن ابزار دستی، تحلیل‌های تک‌متغیره و چندمتغیره در تأثیر چشمگیر راحتی ابزار دستی در ناراحتی اسکلتی‌عضلانی اندام فوقانی صحه گذاشت.
