زمینه و هدف: دستکش‌های آتش‌نشانی از تجهیزات ضروری حفاظت فردی‌اند، اما اثربخشی آن‌ها علاوه بر حفاظت، به ویژگی‌های ارگونومیک مانند تناسب با دست، مهارت حرکتی، حس لامسه، راحتی و سهولت استفاده وابسته است. این مطالعه با هدف شناسایی مؤلفه‌های ارگونومیک دستکش آتش‌نشانی از دیدگاه کاربران انجام شد.
روش کار: این مطالعه کیفی با تحلیل محتوای قراردادی و رویکرد استقرایی از فوریه تا می ۲۰۲۶ انجام شد. ۲۰ آتش‌نشان شاغل، شامل ۵ نفر دارای تجربه تخصصی در ایمنی و تجهیزات حفاظت فردی، به‌صورت هدفمند و تا اشباع داده‌ها انتخاب شدند. داده‌ها از طریق 20 مصاحبه‌ی نیمه‌ساختاریافته و 2 بحث گروهی متمرکز گردآوری و تحلیل شدند. معیارهای گوبا و لینکلن برای اعتبار یافته‌ها به‌کار رفت.
یافته‌ها: از ۸۳۹ کد اولیه، ۳۹۴ کد نهایی استخراج و در ۵ طبقه اصلی و ۱۰ زیرطبقه سازمان‌دهی شد: تنش‌های بیومکانیکی و اسکلتی‌عضلانی، عوامل آنتروپومتریک و تناسب ابعادی، عوامل فیزیولوژیک، عملکرد مهارتی و ادراکی، و سهولت استفاده و سازگاری. مؤلفه‌های مهم شامل افزایش نیروی چنگش و فشار موضعی، عدم تناسب ابعادی، محدودیت حرکات مفاصل، گرما و تعریق، تحریک پوستی، کاهش حس لامسه و چابکی، دشواری پوشیدن و درآوردن و ناسازگاری با سایر تجهیزات بود.
نتیجه‌گیری: ارگونومی دستکش آتش‌نشانی مفهومی چندبعدی با ابعاد بیومکانیکی، آنتروپومتریک، فیزیولوژیک، مهارتی و کاربردی است. یافته‌ها می‌توانند مبنای توسعه و اعتبارسنجی شاخص‌های عینی ارگونومیک و بررسی ورود آن‌ها به استانداردهای آینده باشند. مطالعات آتی باید این مؤلفه‌ها را با اندازه‌گیری‌های عینی و در آتش‌نشانان زن نیز اعتبارسنجی کنند.
