زمینه و هدف: با گسترش فناوریهای دیجیتال و استفاده روزافزون از ابزارهای هوشمند در محیطهای کاری، چالشهایی نظیر مشکلات اسکلتی–عضلانی و کاهش بهرهوری کارکنان بهوجود آمده است. این مقاله با هدف بررسی تأثیر طراحی محیط کار دیجیتال و ابزارهای هوشمند بر سلامت جسمانی و روانی کارکنان و بهرهوری آنها انجام شد.
روش کار: روش تحقیق از نوع میدانی و توصیفی– تحلیلی بود و جامعه آماری شامل کارکنان اداری این سازمانها بود. از جامعه مذکور با توجه به جدول مورگان تعداد 150 نفر به عنوان نمونه بر اساس روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامه سلامت اسکلتی– عضلانی نوردیک و پرسشنامه بهرهوری کارکنان هافمن و همکاران جمع آوری شدند. برای تجزیه و تحلیل فرضیه ها از روش آماری آزمونهای t وابسته و تحلیل رگرسیون با کاربرد نرمافزار25 spss استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که بین سلامت اسکلتی– عضلانی و بهرهوری رابطه منفی معنادار مشاهده شد (0/47- r=) بهطوری که با افزایش مشکلات اسکلتی–عضلانی، کارایی(0/41- r=)، کیفیت انجام وظایف (0/39- r=)، تعهد به اهداف (0/45- r=) و مدیریت زمان (0/36- r=) کاهش یافت. رگرسیون چندمتغیره نشان داد که طراحی محیط کار دیجیتال و استفاده از ابزارهای هوشمند با کاهش مشکلات اسکلتی–عضلانی (0/05 p < و 0/52- β =) و افزایش بهرهوری (0/05 p < و 0/46 β =) همراه است.
نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد که طراحی ارگونومیک محیط کار همراه با استفاده از ابزارهای هوشمند، موجب کاهش دردهای اسکلتی– عضلانی و افزایش بهرهوری میشود. همچنین این نتایج بر اهمیت محیط کار ارگونومیک و ابزارهای هوشمند برای ارتقای سلامت و عملکرد کارکنان تأکید دارد.
