پیام خود را بنویسید
دوره 14، شماره 2 - ( فصلنامه تخصصی انجمن ارگونومی و مهندسی عوامل انسانی ایران 1405 )                   جلد 14 شماره 2 صفحات 120-111 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Taheri S, Atashgar K, Zamani M. Designing and Modeling Shoes for Patients with Drop Foot Using Statistical and Ergonomic Analysis. , Iran J Ergon. 2026; 14 (2) :111-120
URL: http://journal.iehfs.ir/article-1-1143-fa.html
طاهری سمانه، آتشگر کریم، زمانی محمدرضا. طراحی و مدل‌سازی کفش برای بیماران مبتلابه عارضه افتادگی پنجه پا، با استفاده از تجزیه‌وتحلیل آماری و ارگونومی. , مجله ارگونومی. 1405; 14 (2) :111-120

URL: http://journal.iehfs.ir/article-1-1143-fa.html


1- گروه مهندسی صنایع، دانشکده مدیریت و صنایع، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران
2- گروه مکانیک، دانشکده مکانیک، دانشگاه صنعتی مالک‌اشتر، تهران، ایران
3- گروه مکانیک، دانشکده مکانیک، دانشگاه صنعتی مالک‌اشتر، تهران، ایران ، a_mrzamani@mut.ac.ir
چکیده:   (2257 مشاهده)
اهداف: افتادگی پا ناشی از اختلالات سیستم عصبی و ... است که می‌تواند الگوی راه‌رفتن را مختل کند. استفاده از تجهیزات توان‌بخشی مناسب در بهبود عملکرد حرکتی این بیماران نقش مهمی دارد. هدف این پژوهش ارائه مبانی طراحی یک کفش توان‌بخشی برای بهبود برخی شاخص‌های بیومکانیکی، شامل زاویه پنجه، گشتاور عضلانی و طول گام در بیماران مبتلابه افتادگی پا بود. یافته‌های این پژوهش با هدف دستیابی به مبانی طراحی است و در مرحله بعد، با افزایش تعداد نمونه¬ها، باید وارد مرحله طراحی برای تولید شود.
روش ‌‌‌کار: این پژوهش یک مطالعه موردی مبتنی‌بر شبیه‌سازی بیومکانیکی بود. متغیرهای مورد ارزیابی شامل زاویه پنجه پا، گشتاور عضله تیبیالیس قدامی و طول گام بودند. این متغیرها با استفاده از مدل‌سازی اسکلتی عضلانی در نرم‌افزار OpenSim و تحلیل اجزای محدود در محیط ABAQUS استخراج شدند. داده‌ها در چهار وضعیت شبیه‌سازی (کفش طراحی‌شده، ارتوز مرجع، بیمار و فرد سالم) مقایسه شدند. تحلیل داده‌ها به‌صورت توصیفی و براساس بررسی و مقایسه روند تغییرات شاخص‌های بیومکانیکی انجام شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد استفاده از کفش طراحی‌شده موجب بهبود حدود 80 درصدی زاویه پنجه پا در فاز نوسان شد. همچنین، گشتاور عضله تیبیالیس قدامی حدود 85 درصد افزایش یافت و طول گام نسبت به وضعیت بیمار بهبود نشان داد. این تغییرات بیانگر بهبود نسبی شاخص‌های بیومکانیکی مرتبط با راه‌رفتن است.
نتیجه‌گیری: این پژوهش سه شاخص کلیدی بیومکانیکی، شامل طول گام، گشتاور عضله تیبیالیس قدامی و زاویه پنجه پا را بهبود داد. همچنین، نتایج شبیه‌سازی موردی و نتایج آماری توصیفی نشان داد مدل پیشنهادی حرکت سیستماتیک و به‌هم‌تنیده مچ و پنجه‌پای بیماران افتادگی پنجه پا را به‌خوبی تحت کنترل درآورد.
متن کامل [PDF 928 kb]   (29 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ارگونومی در طراحی
دریافت: 1405/1/30 | پذیرش: 1405/4/1 | انتشار الکترونیک: 1405/4/1

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله ارگونومی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق | 

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Iranian Journal of Ergonomics

Designed & Developed by : Yektaweb |